دو شنبه، 01 مهر 98 ساعت 12:07 ق.ظ

- سیاسی

تاریخ 1394-06-24 22:03:10
سعید جلیلی در جلسه شانزدهم شهریور کمیسیون برجام ؛

سازوکار و ساختار تحریم‌ها در "برجام" حفظ شده و با اعتراض ایران تحریم‌ها برمی‌گردد

مازنیوز:دبیر پیشین شورایعالی امنیت ملی با بیان اینکه متأسفانه سازوکار و ساختار تحریم‌ها حفظ می‌شود، گفت: حتی این گونه است که اگر ایران به عدم پایبندی طرف مقابل به مفاد همین برجام اعتراض بکند، اعتراض ایران موجب می‌شود که تحریم‌ها برگردد.
سازوکار و ساختار تحریم‌ها در

به گزارش مازنیوزبه نقل از تسنیم، سعید جلیلی با حضور در جلسه شانزدهم شهریور کمیسیون ویژه بررسی برجام با بیان اینکه متأسفانه سازوکار و ساختار تحریم‌ها حفظ می‌شود، گفت: حتی این گونه است که اگر ایران به عدم پایبندی طرف مقابل به مفاد همین برجام اعتراض بکند، اعتراض ایران موجب می‌شود که تحریم‌ها برگردد.

متن کامل اظهارات سعید جلیلی در کمیسیون برجام و سوالات نمایندگان به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین. عرض سلام و ادب و احترام دارم خدمت همه سروران عزیزم، مدعوین محترم، آقای دکتر جلیلی، آقای دکتر باقری، آقای دکتر عباسی و همراهان عزیزشان و همکاران گرامی‌ام که توفیق دارم در محضرشان باشم و سایر عزیزانی که این افتخار هست که این جلسه را در خدمتشان باشیم.

طبق روال قبلی ما بنا بود که بررسی‌های تخصصی‌ای که پیرامون برجام و نتایج و آثار آن صورت گرفته شده را مد نظر قرار بدهیم. در هیئت رئیسه تصویب شد که گزارش جامعی را که آقای دکتر جلیلی و همکارانشان در شورای عالی امنیت ملی ارائه کردند را این جا در محضرشان باشیم و استفاده بکنیم. جلسه گذشته به کلیات گذشت. جلسه امروز بنا شد که در خدمتشان باشیم و وارد جزئیات بشوند و ما بتوانیم از نقطه نظرات کاری که انجام شده و در شورای امنیت ملی مطرح شده استفاده کنیم.

همکاران گرامی، اگر قبل از دستور نکته‌ای هست بفرمایید وگرنه وارد دستور بشویم که در واقع فرصت هم ضیق است. بفرمایید.

ـ بسم الله الرحمن الرحیم. ما قبلاً یک پیشنهادی به هیئت رئیسه کمیسیون داده بودیم. حالا نمی‌دانم تصویب شد و دنبال شد. که از آقای دکتر لاریجانی هم از بابت رئیس مجلس و هم از بابت مسؤولیت دو ساله‌ای که بر عهده داشتند. برای این که شفاف بشود، ایشان هم یک گزارشی از عملکردشان و ماجرای قطعنامه‌ها و اتفاقات بدهند. به نظرم خوب است که ما این تاریخچه را کامل داشته باشیم. آیا هیئت رئیسه پیگیری کرده و جواب نیامده. اگر این هم در دستور کار باشد به نظرم نکته بدی نیست. می‌تواند یک جمع‌بندی کاملتری صورت بگیرد.

ـ هفته گذشته با سفر آقای دکتر مقارن شد. لذا ایشان نبودند. نیویورک بودند. ما این هفته مجدد پیگیری کردیم. هم پریروز پیگیری کردیم، هم دیروز پیگیری کردیم، آقای عیاری زحمت کشیدند. خود بنده زنگ زدم که ما حتماً خدمت آقای دکتر هم باشیم. دارند فرصت‌هایشان را دنبال می‌کنند که انشاءالله حتماً در اولین فرصت خدمت آقای دکتر باشیم و از نظرات ایشان از دو جهت استفاده کنیم. یک جهت جهات کارکردهای قبلی است. یک جهت هم جهت ریاست محترم مجلس بودن و در واقع توجه به فرمایشاتی که بیان می‌کنند و انشاءالله ما از نظراتشان استفاده می‌کنیم.

ـ بسم الله الرحمن الرحیم. صبح همه همکاران به خیر. من دو سه‌تا نکته داشتم. یک نکته همین بود که آقای بذرپاش فرمودند. دوتا نکته دیکر. البته آقای دکتر، این جا یک کم فضا بهتر است و طبعاً شناخت بهتر است. یکی از دوستان دانشگاهی هم دانشجو و هم مدرس از من درخواست داشت که می‌شود ما بیاییم در این جلسات بنشینیم. گفتم نه. نمی‌شود. ولی یک نفری را گفت. من هم نمی‌شناختم. این جا هم نمی‌شناسمش. گفت ایشان توی جلسه بوده و من خودم فیلمش را دیدم. آن جا بوده و بعد آمده گفته که در جلسه چی بوده. چون داریم خیلی محرمانه کار می‌کنیم. یعنی محرمانه که نه، داریم محدود کار می‌کنیم. نمایندگان محترم که جای خودشان را دارند. مهمانان عزیز هم که جای خودشان را دارند ولی اگر بشود این مسأله کنترل بشود، فکر می‌کنم خیلی بهتر است.

نکته دوم، من دیروز در ارتباط با بحث صدا و سیما یک اشاره‌ای کردم. چون خودم دنبال می‌کنم. من منتظر بودم بعد از مباحثی که در ارتباط با حضور آقای دکتر عراقچی و همکارانشان در ارتباط با تاریخچه مذاکرات نسبتاً خوب ارائه دادند. منتظر بودم تاریخچه مذاکراتی هم که با آقای دکتر جلیلی و همکاران مطرح شد را هم ارائه بدهند. چون این جوری بیننده بهتر متوجه می‌شود قضیه چی است. دیگر این را پخش نکردند و بعید هم می‌دانم پخش بشود. چون فاصله افتاد.

چون روز اول فرمودید که صدا و سیما برای مستندسازی به خانه ملت می‌آید. اگر برای پخش گرفته بودند که ولی اگر می‌خواهد پخش بشود. من خواهش می‌کنم حضرتعالی یا هیئت رئیسه نظارت کنید. اولاً این موضوع کامل پخش بشود. بعد هم تعریف‌شده باشد. یک مقدار سلیقه‌ای نشود که کسی احساس نگرانی بکند.

ـ من متشکرم. در بخش اول فرمایشات‌تان امروز صبح یکی از آقایان مجلس به من بیان کرد که مثل این که یک نفر از دوستان بوده. من هم نمی‌شناختم. در حقیقت تشریف آورده بودند که بنده عرض کردم من بعد کسانی که می‌آیند را به بنده بگویند. من آن یک نفر را خبر نداشتم. نکته دوم راجع به فرمایشتان. جناب آقای نقوی حسینی که زحمت می‌کشند. آن دبیرخانه اجرایی که ما راه‌اندازی کردیم، بخش اطلاع‌رسانی آن زیر نظر آقای دکتر نقوی حسینی که سخنگو هستند انجام می‌دهند. بنا شد با ایشان هماهنگ باشند. هنوز صحبت نکردند ولی قرار شد هماهنگی کل کار با دکتر نقوی حسینی انجام بشود که مجموعاً به صورت تخصصی کار خودش را انجام بدهد.

منصوری: بسم الله الرحمن الرحیم. ضمن تشکر از برادران عزیز که تشریف آورده‌اند. دو موضوع بود. ما دیروز بحث حقوقی را تمام کردیم. برداشت خود من این بود که تمام سؤالاتی که در بخش حقوقی شده را تیم مذاکره‌کننده پاسخ داده. چون برداشت جلسه این بود که آنها سؤال شد و پاسخ داده شد و ابهامی نماند. یکی این بحث است. چون بعداً می‌خواهیم گزارش اینها را تهیه بکنیم، آیا با این روند جلو می‌رویم یا نه. شکل دیگری است. چون که دسته‌بندی بشود و ما مقطع به مقطع فرض کنید وارد بحث تحریم خواهیم شد و اقتصادی خواهیم شد و موضوعات دیگر. چون به هر حال بنده به عنوان یکی از اعضای کمیسیون برداشت خودم این چنین است. من خودم اقناع شدم.

یک بحث دیگر هم این بود. چون فرمودید برادران عزیزمان که تشریف آوردند، جلسه امروزشان در ادامه جلسه هفته گذشته است. هفته گذشته دو سه سؤال ماند که حداقل من پاسخش را نگرفتم. یکی بحث آلماتی بود که همچنان باقی ماند. یکی بحث خود نامه سلطان قابوس بود که خیلی هم مهم بود. اگر ما آن را هم داشته باشیم و ببینیم به چه شکل بود و چگونگی نقش این تیم در مذاکرات عمان. اینها سؤالاتی بود که جواب داده نشد. اگر به اینها جواب داده بشود، ما بتوانیم وارد بحث اصلی‌شان بشویم.

ـ چشم. در بخش اول برنامه هفتگی کمیسیون در هیئت رئیسه مطرح می‌شود و بنا این بود که ما در خدمت آقای عراقچی یک جلسه باشیم. همچنین بنا بود خدمت آقای جلیلی یک جلسه باشیم. به واسطه کاری که انجام شده بود و در واقع جلسه‌ای که طول کشید، دیروز دو جلسه شد. بخش حقوقی تمام شد. بنا شد انشاءالله هفته آینده هم تشریف بیاورند. باید فردا در هیئت رئیسه مطرح بشود و روزش معلوم بشود. علی القاعده یکشنبه یا دوشنبه است. آقای دکتر عراقچی و دکتر تخته روانچی و دوستانشان بیایند و ما بتوانیم ادامه کار را خدمتشان باشیم.

حالا این که پاسخ دادند یا پاسخ ندادند، کل اینها پیاده‌سازی می‌شود. مستندسازی می‌شود. داخل کمیته حقوقی بررسی می‌شود و این کمیته حقوقی است که باید به جمع‌بندی برسد.

چهار بخش دیگر اقتصادی، بحث دفاعی امنیتی، تخصصی هسته‌ای و سیاسی فرهنگی اجتماعی را باید هفته آینده خدمت آقای عراقچی باشیم. برای بخش دوم فرمایشات‌تان چون وقت ضیق است ما وارد برنامه می‌شویم اما آن سه‌تا سؤالتان را در انتهای ارائه‌ای که داشتند، انشاءالله دوستان   زحمت بکنند. ما خودمان هم ثبت و ضبط می‌کنیم و از آنها می‌پرسیم و انشاءالله پاسخ شما را می‌دهیم.

بروجردی: بسم الله الرحمن الرحیم. ضمن سپاس از تشریف‌فرمایی عزیزان عرض من این بود. با توجه به این که آقای دکتر جلیلی زحمت کشیدند و در شورای عالی امنیت ملی هم یک گزارش تفصیلی خدمت اعضای محترم دادند. فکر کنم خروجی آن جلسه هم به فهم بهتر ما از این موضوع کمک می‌کند. با توجه به این که حضرت آقا هم تأکید کردند که دودستگی وجود نداشته باشد و به یک جمع‌بندی واحد برسیم. خواهش من این است که خلاصه‌ای از ماوقع جلسه شورای عالی دفاع هم به اطلاع اعضای برجام برسد. 

ـ برای شورای عالی ما از دکتر شمخانی دعوت کردیم. چون اگر آقای جلیلی بخواهد بیان بکند، ممکن است نظر و قرائت خودش را بیان بکند. ما از دبیر شورای عالی دعوت کردیم. انشاءالله ایشان می‌اید و کارهایش را انجام می‌دهد.

کوثری: بسم الله الرحمن الرحیم. من می‌خواهم این را عرض کنم که قرار بر این بود که هر روز یک بولتن یکی دو صفحه‌ای مسائل برجام را مخصوصاً در رابطه با نظریات آمریکایی‌ها. این را بدهید. بالاخره حضرت آقا هم بنده خدا فقط تنها خودش نباشد که بخواهد جواب بدهد. ما هم در حد مقدورات خودمان. درست است که حالا همه لب‌تاب دارند و فلان دارند اما آن خلاصه و چکیده‌اش باعث می‌شود که آدم خیلی راحت بتواند. اگر در اختیار قرار بگیرد. شما گفتید تیمی داریم که این کار را بکنند که هر روز یک صفحه و حداکثر دو صفحه بدهند. اگر این داده بشود خیلی راحت می‌شود ترتیب آنها را داد.

ـ ما در بخش اطلاع رسانی در واقع دفتر اطلاع‌رسانی‌ای که راه‌اندازی شده و اقای توکلی‌زاده متولی کارش شد. قرار شد با دکتر نقوی حسینی هماهنگ بشود. آنجا باید چندتا کار انجام بدهند. یکی از کارهایی که باید انجام بدهند. من دیروز با ایشان صحبت کردم. این است که انشاءالله جمع‌بندی مشخص هفتگی و نوبه‌ای دقیقی را داشته باشند. انشاءالله خود آقای نقوی حسینی پیگیری بکند. ایشان کل کارهایش را انجام می‌دهند و تقدیم دوستان می‌کنند.

احمدی: بسم الله الرحمن الرحیم. من هم از حضور مهمانان عزیز تشکر و قدردانی می‌کنم. سؤالی که من داشتم. با عنایت به مسیر مباحث هسته‌ای در کشور ما و به نوعی اتصال همه اینها به همدیگر و تلاشی که دوستان در گذشته داشتند. به نحوی که توانستند ابزار مناسبی را برای مذاکره در اختیار تیم‌های بعدی قرار بدهند. سؤال من این است. با توجه به این که ما نوزده هزار سانتی‌فیوژ نصب شده داشتیم که هزار و خرده‌ای از این سانتی‌فیوژها سانتی فیوژ آی آر تو هست. چرا فقط نه هزار از این سانتی‌فیوژها تزریق گاز شده بود. آیا این امکان نداشت قبل از این که به مسیر بعدی محول بشود و به دست افراد داده بشود، مثل بیست درصد و مثل سایر امکاناتی که بود تزریق گاز می‌شد. خصوصاً آن هزارتای آی آر تو. در واقع می‌توانست به نوعی ابزار محکمتر و قویتری برای مذاکره تیم بعدی باشد. علت انجام نگرفتن این اتفاق و عدم تزریق گاز چه بوده. اگر این توضیح داده بشود.

ـ من تشکر می‌کنم. دکتر عباسی جلسه قبل این را مفصل توضیح دادند. بیان کردند که با آقای روحانی دیدار داشتند و مواردش را مفصل گفتند که انشاءالله ما خدمتتان عرض می‌کنیم.

احمدی: آن نکته‌ای که دکتر عباسی اشاره کردند در واقع بحث‌های زمان دکتر روحانی بود. آقای روحانی پیغام دادند نه.

عباسی: نه. جواب ندادند.

احمدی: معذرت می‌خواهم. جواب ندادند. قصه قبل از آقای روحانی یعنی در واقع من می‌خواهم ناظر به همه بحث باشد.

ـ توضیحی که آقای احمدی می‌خواهند این است که شما کلیت روند استقرار سانتریفیوژها و نحوه شروع فعال‌سازی سایت‌های مختلف فردو و نطنز را بیان کنید. من باز خواهش می‌کنم این را به عنوان یک سؤال بنویسید و در پایان بحثی که ارائه می‌کنید. چون سه‌تا سؤال آقای امیر منصوری داشتند. یک سؤال هم آقای احمدی.

کارخانه: بسم الله الرحمن الرحیم. خواستم عرض کنم با توجه به این که آقای دکتر جلیلی شش سال این مسؤولیت را به عهده داشتند، ایشان نقطه نظرات خودشان را به طور اجمال در رابطه با برجام بفرمایند. فقط منحصر به دو سه‌تا سؤال نشود. بتوانیم از دیدگاه و نظرات ایشان هم استفاده بکنیم.

ـ ببینید، خواهش ما از دکتر جلیلی این بود. آنی که داخل شورای عالی امنیت ملی گزارش دادند و این گزارش حدود دوازده ساعت در آن جا مطرح شده. به هر حال آن جوری که بنده دریافت کردم این است که آن بخش کلیات داخل این موضوع نبوده. یعنی کلیات را که همه آن آقایان می‌دانستند. دوازده ساعت این گزارشی است که امروز می‌خواهد ارائه بشود. ما از آقای دکتر جلیلی خواهش کردیم که این را خلاصه کنند اما بنده یک خواهش دومی هم دارم. این است که این خلاصه‌سازی‌ای که می‌کنید، موضوع نباید شهید بشود. یعنی نباید موضوع دست ما نیاید. چون ما توی کمیته‌هایمان اساتید دانشگاه و سایر کسانی که نقد کردند. حقوقدانان و سایر مسؤولین را دعوت می‌کنیم اما در هیئت رئیسه کمیسیون تصویب شد که آنی که داخل شورای امنیت ملی مطرح شده را ما حتماً این جا مفصل داشته باشیم. لذا خواهش من این است که تا آن جایی که ممکن است خلاصه‌سازی کنید اما یک وقت اصل موضوع از بین نرود. اگر فرصت دیگری هم بود ما فردا توی هیئت رئیسه مطرح می‌کنیم.

نکته آخری عرضم این است که دیروز تجربتاً ثابت شد این آیین‌نامه‌ای که ما تنظیم کرده بودیم، خیلی ضرورت دارد که رعایتش بکنیم. یعنی از باب وقت و زمان‌بندی. در آیین‌نامه ما این بود که سؤالات ما سه دقیقه باشد. پاسخ استاد مدعو پنج دقیقه باشد. حداکثر پنج دقیقه باشد. من میانگین که گرفتم. دوستان سؤال‌کننده از دو دقیقه صحبت کردند تا هفت دقیقه و نیم و هشت دقیقه. پاسخ آقای عراقچی هم میانگین حدود ده دقیقه بود. لذا اگر اجازه بدهید ما سقف سؤالات به اندازه چهار دقیقه ببندیم. یعنی یکی نیاید دو دقیقه صحبت بکند و یکی هفت دقیقه. چهار دقیقه دیگر حداکثر باشد. این زحمت خود دوستان است که جمع‌بندی کنند.

برای پاسخ به سؤالات هم هفت دقیقه بیشتر مد نظر قرار ندهیم. البته اگر موجزتر شد ما استقبال می‌کنیم. یک کورنومتر خوب هم خدمت دکتر نجابت دادیم که علاوه بر آن اسامی‌ای که تنظیم می‌کنند، کورنومترشان را هم فعال کنند که خستگی در برود. البته خواهش من این است. چون گزارش پیوسته است ما دو جور می‌توانیم ورود پیدا بکنیم. یک جور می‌توانیم گزارششان را بدهند. دوستان سؤالاتشان را بنویسند. بعد ما سؤالات را دسته‌بندی شده مطرح می‌کنیم. مثلاً می‌گوییم سؤالات بخش حقوقی مطرح بشود و پاسخ بدهند. سؤالات بخش فنی مطرح بشود و پاسخ بدهند.

یک جور دیگر هم می‌توانیم. بخش حقوقی را که گفتند ما همان موقع سؤالاتمان را مطرح کنیم و بعد داخل بخش فنی برویم. این جور دوم ممکن است که به درازا بکشد. یعنی ممکن است بخواهد دو سه جلسه طول بکشد و فرصت‌های ما را از ما بگیرد.

ما برای تیم مذاکره‌کننده این شیوه را انتخاب کردیم که در واقع حداکثر وقت را به ایشان بدهیم. من دیروز هم به آقای عراقچی عرض کردم شما هیچ محدودیتی ندارید. از نظر بنده و هیئت رئیسه محترم هم صحبت شده و شما هیچ محدودیتی نداری. شما به این جا بیایید و کامل صحبت‌هایتان را بکنید که ما صحبت‌هایتان را استماع کنیم.

اما اگر دوستان توافق کنند ما گزارش را به صورت جامع داشته باشیم و بعد سؤالات را بنویسید. انشاءالله برای همه سؤالات فرصت می‌گذاریم که پاسخ بدهند.

جلیلی: اعوذ بالله من الشیطان رجیم. بسم الله الرحمن الرحیم. در امروز که روز مخصوص زیارتی امام رضا علیه‌السلام است امیدوارم که آن چه بیان و بحث می‌کنیم، به نفع کشور و نظام و انقلاب باشد و انشاءالله مورد رضای خداوند و عنایات حضرت رضا علیه‌السلام.

به هر حال به نظر من این موضوع یک بحث بسیار اساسی و مهم است. هم در تاریخ انقلاب و هم در تاریخ کشور. وقتی که تاریخ دو قرن اخیر کشورمان را بررسی می‌کنیم، انصافاً فرصت انقلاب و ظهور اسلام ناب در این سی و شش سال اخیر یک تاریخی را رقم زد که کشور و انقلاب اسلامی امروز افتخار می‌کند که تمام این دوره همراه با عزت، امنیت و پیشرفت بوده. انشاءالله به گونه‌ای عمل کنیم که تداوم این عزت و پیشرفتی که به برکت انقلاب اسلامی برای کشور ما ایجاد شده با قوت و شکوه بیشتر ادامه پیدا بکند. به همین خاطر است که این موضوع فراتر از یک بحث خاص هسته‌ای یا خدای نکرده یک بحث خاص جناحی است.

به نظر من این افتخاری هم که مجلس پیدا کرد. با این فرمایشات حضرت آقا که اخیراً فرمودند مجلس روی این موضوع یک مشارکت جدی داشته باشد. به نظر می‌رسد که یک فرصت بسیار خوبی است تا انشاءالله همه ما بتوانیم با این مباحث وظیفه‌مان را به بهترین شکل انجام بدهیم.

طبیعی است در یک روندی از گفتگوها و تعاملات و مذاکراتی که صورت می‌گیرد، ما باید یک شاخص‌هایی داشته باشیم که بتوانیم بر مبنای آن شاخص‌ها از آن چه صورت می‌گیرد ارزیابی داشته باشیم. این نکته‌ای که مطرح می‌شود که بالاخره باید در گفتگوها یک دادی باشد و یک ستدی باشد، شاید ابتدایی‌ترین نکته این باشد که باید بین این داد و ستدها یک توازنی باشد. یعنی اگر ما به هر دلیلی تنازل‌هایی را داریم و از آن طرف یک تکالیف بیشتری را می‌پذیریم. نظارت‌ها، بازرسی‌ها و چیزهایی مطرح می‌شود. در نقطه مقابلش این سؤال هست که آن طرف چه به دست آورده. شاید دو نکته و شاخص مهم یکی بحث تحریم‌ها باشد که اخیراً هم آقا به آن اشاره فرمودند. یکی هم بحث قطعنامه‌ها است. اینها دوتا شاخص بسیار مهم هستند که ببینیم چگونه می‌خواهیم عمل بکنیم.

طبیعی است که ما در آن تنازل‌هایمان هر چقدر در حقوق حداکثریمان تثبیت بیشتری داشته باشیم، این یک نقطه موفقیت است. اگر نه. اگر یک اجازه‌های حداقلی کسب کرده باشیم، نقطه مقابل آن است. همین طور در بحث نظارت‌ها. هر چقدر آن نظارت‌ها حداقلی باشد حتماً مثبت‌تر خواهد بود و هر چقدر بیشتر یا خدای نکرده غیر متعارف باشد، حتماً قابل توجه است.

در تحریم‌ها هم همین طور است. اگر آنها لغو بشود خب یک نقطه مثبت و بسیار ارزنده است اما اگر ساختار و فشار تحریم‌ها حفظ بشود، این یک معیار است برای این که ببینیم چگونه عمل شده. در باره قطعنامه‌ها هم همین طور. لغو قطعنامه‌ها یک شاخص بسیار مهم است و نقطه مقابلش این که نه. اگر قرار باشد ما کماکان ده سال ذیل ماده چهل و یک باقی بمانیم. این آن نگاهی است که انجام شده. در این بحثی که خدمت شما عزیزا ارائه خواهد شد.

آن وقت می‌شود بر این مبنا ارزیابی کرد که ما چگونه وارد این موضوع بشویم. طبیعی است در ارزیابی‌ای که می‌خواهیم داشته باشیم، قبل از این که بخواهیم سند را بررسی بکنیم. پس یکی از نکات بسیار مهم این است که آن شرایط زمانی را در نظر بگیریم. به هر حال در چه شرایطی بوده است. چون ما در خلاء صحبت نمی‌کنیم. این است که داشته‌های دوستانی که در دولت یازدهم مذاکره می‌کردند موقع تحویل پرونده چی بوده است و بر مبنای چه داشته‌هایی وارد شدند.

چون همان طور که دوستان مستحضر هستند. اگر ما بتوانیم بر اساس آن مؤلفه‌های قدرت و داشته‌هایی که داریم، آنها را حفظ کنیم. این یک عملکرد خوب است. اگر ارتقا بدهیم این یک عملکرد خیلی خوب می‌شود و اگر خدای نکرده کاهش پیدا بکند، این ارزیابی ارزیابی دیگری خواهد شد.

البته همان طوری که من در جلسه قبل هم عرض کردم. سیاست خارجی یک مجموعه‌ای فعالیت‌ها و دستگاه‌ها را همراه خودش می‌کند. هم به لحاظ دیپلماسی، اقتصادی، دفاعی، رسانه‌ای، فرهنگی و از جمله خود مجلس. یکی از همین نقش‌آفرینی‌های مجلس هم این است. طبیعتاً دستگاه دیپلماسی ویترین این موضوع است.

برای این که یک توضیح مختصری خدمتتان عرض کنم. این بود که ما یک برآوردی که از آورده‌های دوره قبل داریم و این که دولت یازدهم با آن آورده‌هایی که در اختیارش بود و وارد گفتگوها شد، یک توضیحی عرض می‌کنم. یکیش سرمایه‌های همین هسته‌ای بود که در این بحث وجود داشت. نزدیک به بیست هزار سانتی‌فیوژ، پیشرفت هشتاد و شش درصدی در رأکتور اراک، آماده‌سازی و راه‌اندازی سایت فردو و تبدیل آن به یک سایت غنی‌سازی، تبدیل رأکتور تحقیقاتی تهران به مرکز تولید رادیو دارو. می‌دانید که از زمانی که این کار انجام شد، نزدیک به یک میلیون از افراد کشور و بیمارانی که به این داروها نیاز داشتند، با همین اقدامی که شد از داخل تأمین شد و نیازهای پزشکی هسته‌ای کشور را در داخل. تولید ایزوتوپ‌های پایدار، تولید خود این غنی‌سازی بیست درصد و همچنین تولید صفحات سوخت بیست درصد و ادامه کار رآکتور تهران موجب شد در تأمین داروی آن زمان هشتصد و پنجاه هزار نفر و الآن می‌گویند یک میلیون بیمار وقفه‌ای ایجاد نشد.

حدود چهارصد و هجده کیلو مواد با غنای بیست درصد ذخیره شد. آن زمانی که به دولت یازدهم تحویل داده شده، حدود هفت هزار کیلو مواد با غنای تا پنج درصد تهیه شد. صد تن آب سنگین و توان بالفعل و کامل تولید سانتی‌فیوژهای نسل یک و نسل دو که این خیلی اهمیت داشت. و گسترش افقی و عمودی عملیات تحقیق و توسعه غنی‌سازی به گونه‌ای که کار روی هفت مدل ماشین شروع شد و کارهای تحقیق و توسعه صورت گرفت. تکمیل و بهره‌برداری نیروگاه بوشهر و تولید سه هزار مگاواتی‌اش، تولید مجتمع سوخت رآکتور آب سنگین و بحث‌های این فرمی که بیشترش هست. اگر این مانتیورهای جلوی دوستان روشن باشد. شاید بتوانند اینها را بهتر و دقیقتر ملاحظه بفرمایند.

این سرمایه هسته‌ای بود. ما به لحاظ راهبردی هم سرمایه‌های بسیار ارزشمندی را داشتیم. یعنی در این چند سال یکی از چیزهایی که دشمنان ما به آن اعتراف کرده بودند، این بی‌ اعتبار کردن گزینه نظامی بود و این که بتوانند گزینه نظامی را به کار بگیرند. شما می‌دانید. حتی در زمان بوش که می‌گفتند این دیوانه است و تندر رو است. خود آنها می‌دانستند که این گزینه نمی‌تواند جواب بدهد. بلکه در همان زمان بود. آمریکایی که بیان می‌کرد ایران اول باید قطعنامه‌ها را اجرا بکند تا بعد من وارد گفتگوها بشوم. نه تنها از گزینه نظامی استفاده نکرده بلکه آمد از حرفش عدول کرد و وارد گفتگوها شد.

 همان طور که برادرمان جناب آقای زاکانی اشاره فرمودند، این بحث دوازده ساعت است و چون من باید در چهار ساعت ارائه بکنم، سعی می‌کنم برخی چیزهایی که اهمیت کمتری دارد را فقط نشان بدهیم. بعداً خدمت دوستان ارائه می‌شود که بتوانند روی آن دقیقتر مطالعه کنند و بررسی کنند.

نکته دومی که سرمایه راهبردی ما در آن زمان بود و با این سرمایه دوستان وارد گفتگو شدند، این بود که دشمن از این که تحریم‌ها بتواند مانع پیشرفت هسته‌ای ما بشود ناامید شده بود. می‌دانست که با تحریم‌ها نمی‌تواند مانع بشود. به قول خود آنها که می‌گفتند ساعت پیشرفت هسته‌ای ایران کماکان دارد حرکت می‌کند. حالا مصادیق این این بود که بتوانند نیروهای ما را حذف فیزیکی بکنند. خرابکاری بکنند و بحث‌های این فرمی. آنها تدریجاً   به این نتیجه رسیده بودند که اینها نمی‌تواند مانع قطار پیشرفت هسته‌ای کشور بشود.

همین طور آن تمهیدات لازمی که برای اقتصاد مقاومتی شکل گرفت. حضرت آقا خودشان مبدع این بودند و مطرح شد و مجموعه اقدامات فراوانی صورت گرفت. برای این که ما با تحریم‌ها و قطعنامه‌ها به شکل جدی و واقعی آنها را بی اثر کنیم. در جلسه گذشته عرض کردم. جلسات متعدد اقتصادی بود که برادران ما از مجلس هم شرکت می‌کردند.

همین طور ناامیدی دشمن از فتنه هشتاد و هشت و شکل‌گیری ثبات سیاسی و آن حماسه سیاسی که در انتخابات نود و دو رقم خورد. این خودش یکی از بحث‌های بسیار مهم بود. یعنی در شرایطی که کشور یک ثبات سیاسی، یک شور و مشارکت جدی، به تعبیر حضرت آقا یک حماسه سیاسی شکل گرفت و این خودش یک سرمایه راهبردی برای نظام بود.

ما به لحاظ منطقه‌ای هم آن اقتدار و موقعیت منطقه‌ای نظام. پیروزی جنگ‌های سی و سه روزه، بیست و دو روزه، هشت روزه، ناکامی آنها در اسقاط دوستان ما مثل سوریه. اینها نشان داد که نظام در یک موقعیت بسیار ارزشمند است.

لحاظ این سرمایه‌های سیاسی هم در آن چیزی که در روند گفتگوها در جلسه قبل هم خدمت شما عرض کردم. این بود که اینها که یک زمانی می‌گفتند ایران اول باید قطعنامه‌ها را اجرا بکند و بعد ما وارد گفتگو می‌شویم و از این موضوعات. به مسیری وارد شدند که همان طور که در جلسه قبل اشاره شد، اینها در استانبول دو آمدند و بحث‌هایی را مطرح می‌کردند که این نتیجه آن مسیری بود که آنها وادار شدند به این که بیایند بگویند خیلی خب. ما حاضریم حقوق هسته‌ای ایران را در چارچوب ام‌پی‌تی بپذیریم و در آن چارچوب وارد گفتگو بشویم یا این که بدون اجرای قطعنامه وارد معامله‌ بشوند. این که بگویند قطعنامه‌ها باید اجرا بشود.

یا این که آن بحث اصلی که رویکرد نظام بود که ما قبول نمی‌کنیم ایران استثنا باشد. این را در گفتگوها به صراحت بیان کنند که بله. ما قبول داریم که ایران نباید استثنا باشد. و وادارسازی طرف مقابل به طرف این که به سمت مؤلفه‌های یک توافق خوب بروند. همان که در جلسه پیش اشاره کردم. اگر می‌خواهیم توافق کنیم، اینها باید هم‌وزن باشد. هم‌جنس باشد و همزمان باشد و بحث‌های این فرمی که ویژگی‌های این بود.

این که آنها قبول کنند باید در برخی از رفتارهایشان به خصوص در مورد تحریم‌ها تنازل کنند و به سمت لغو آنها حرکت کنند و دنبال بشود. ضمن این که همان طور که دوستان مستحضر هستند، آن سرمایه‌ای که با برگزاری جنبش عدم تعهد در تهران انجام شد. صد و بیست کشور آمدند و آن حمایت را کردند. چون می‌دانید بیانیه‌های عدم تعهد باید با اجماع باشد. با اجماع از برنامه‌های هسته‌ای ایران و فعالیت‌ها و حقوق هسته‌ای ایران حمایت کردند. جنبش عدم تعهد در این سال‌ها تقریباً با هر دوره اجلاس آژانس و دوره‌های فصلی که دارد، دوستان ما با یک تلاش دیپلماتیک سعی می‌کردند این بیانیه‌ای که اجماع می‌خواست را در پایان هر دوره‌شان بگیرند که تقریباً اجماع اکثریت جامعه جهانی در دفاع و پشتیبانی از حقوق هسته‌ای ایران است.

همان طور که عرض کردم. مسائل باقی مانده‌ای که خود آژانس اعلام کرده بود که مسائل باقی مانده ما این شش مسأله است. هر شش مسأله حل و فصل شده بود و آژانس اعلام کرده بود که اینها از نظر او خاتمه‌یافته است.

نکته مهم دیگری هم که وجود داشت، ناتوانی آنها در شکل‌گیری اجماع بعد از سال هشتاد و نه تا نود و دو بود. اینها دیگر نمی‌توانستند برای قطعنامه‌های جدید علیه جمهوری اسلامی ایران در همان پنج به علاوه یک اجماعی داشته باشند. سه سال بود که دیگر نمی‌توانستند. به همین خاطر آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها به سمت تحریم‌های یک جانبه رفتند. چون می‌دانستند دیگر نمی‌توانند در همین جا چنین اجماعی را داشته باشند.

باز این مهم بود. آن نقش تعیین‌کننده‌ای که جمهوری اسلامی ایران داشت و این که حالا دستور کار گفتگو چه باشد. در جلسه قبل مفصل عرض کردم. بحث ارائه بسته پیشنهادی. مطرح شد این طور نیست که شما بیایید یک چیزهایی را دستور تعیین کنید. بعد هم بگویید باید روی همین‌ها صحبت بشود.

یکی از نکات مهم این بود که آمریکا در همین دوره بود که آن بحثی که راجع به غنی‌سازی مطرح می‌کرد، مجبور شد از این که ایران نباید غنی‌سازی داشته باشد عقب‌نشینی بکند به این که می‌گفت ایران نباید کلاهک هسته‌ای بسازد. او به ساخت کلاهک هسته‌ای و سلاح هسته‌ای عقب‌نشینی کرد.

و آن بحثی که عرض کردم. ما قبول نمی‌کنیم که استثنا باشیم و حقوق کمتری باشد یا تکالیف بیشتری باشد. این را قبول نمی‌کنیم. این به گونه‌ای شد که در همان گفتگوهای استانبول دو نماینده آمریکا در همان جلسه پنج به علاوه یک از طرف رئیس جمهورشان بیان کرد که بله. ما قبول داریم که ایران نباید استثنا باشد.

و همین بحثی که به دنبال این در فعالیت‌های کشورهای جنبش عدم تعهد شروع شده بود که آنها هم از حقوق خودشان به خصوص در موضوع هسته‌ای دفاع کنند. از جمله آن بحثی که در مورد بیانیه تهران بود و حمایت اجماعی که اعضای عدم تعهد داشتند.

عرض من این است که ما با این داشته‌ها وارد این بحث می‌شویم. برای این که بتوانیم این بحث را دقیق بررسی بکنیم، یکی بحث خود متن کامل برنامه جامع مشترک اقدام است که ما در این جا نکاتی را خدمت دوستان عرض می‌کنیم. یکی بحث قطعنامه 2231 است که باز ضمیمه‌اش یک بیانیه هم هست. بیانیه آن شش کشور. دوتا متن دیگر وجود دارد که آنها هم ضروری است. من فکر می‌کنم برای شما عزیزان که می‌خواهید یک تصمیم‌گیری متقنی داشته باشید، باید حتماً آن دو سند را هم ملاحظه بکنید. یکی آن بحث برنامه بلند مدت غنی‌سازی ایران است. در ادامه بحث اشاره می‌کنیم که کجاها ضرورت دارد. ما این را در آن جا هم مطرح کردیم و یکی هم پیوست نقشه راه ایران و آژانس برای حل و فصل پی‌ام‌تی که ضرورت دارد اینها دیده بشود. حالا من در ادامه گفتگوها مفصلتر عرض خواهم کرد که چرا باید اینها خواهد بود.

قبل از این که وارد اصل این برجام بشوم، اگر بخواهم با توجه به آن شاخص‌هایی که اول عرض کردم از آن یک نمایی ارائه کنم. بالاخره آن حقوق ما و آن نکاتی که در تنازل‌ها یا نظارت‌ها مطرح می‌شود، ما در آن جمع‌بندی و بررسی‌ای که داشتیم. این بوده که در این جا تقریباً از صدتا از آن حقوق انصراف داده شده. حالا با معجل و زماندار یا بعضی‌هایش همیشگی. تقریباً حدود بیست موردش ابدی و همیشگی است. هجده مورد آن مسکوت است و برایش سقف زمانی قرار داده نشده است. چهل موردش برای پانزده سال است و شانزده موردش برای ده سال.

نکته دیگر آن دریچه‌ها و منفذهایی که برای دسترسی و بازرسی بیگانگان در حیطه‌ها ما در این جا فراهم شده. مخصوصاً حیطه‌های نظامی و حساس ما. آن طوری که بررسی شده بیست و چهار موردش همیشگی است. هشت مورد آن پانزده تا بیست سال است و بیست موردش برای ده سال است.

از دستاوردهای ما هم آن چیزهایی که تنازل و صرف نظر شده، یکیش همین است حدود نه هزار و هفتصد کیلوگرم از مواد غنی‌شده ما کاهش پیدا می‌کند. از ده هزار کیلو به صد کیلو. قلب رأکتور آب سنگین اراک با تزریق بتن داخل منفذهایش کارایی خودش را از دست می‌دهد و نابود می‌شود و کل مواد بیست درصد ذخیره شده‌مان.

چندتا مبنا وجود دارد که در گفتگوها به نظر ما نکات اصلی است که درست نبوده است. یکی همین پذیرش استثنا بودن ایران که نتیجه آن حقوق کمتر و تکالیف بیشتر می‌شود. حالا اینها را وارد خواهم شد. یکی دیگر این که اجازه جایگزین حق شده است. یعنی این که بر حقوق ما تأکید بشود این است که در کجاها اجازه داده می‌شود که ایران کار انجام بدهد. یکی هم این که طرف مقابل یک معیارهایی را قرار داده. به خصوص طرف آمریکایی یک معیارها و مبناهایی را برای گفتگو قرار داده که اینها اصلاً مبنای گفتگو نیست. مثلاً یک سال گریز هسته‌ای. این که مثلاً منحصراً صلح‌آمیز بودن برنامه هسته‌ای. معیار نتیجه‌گیری گسترده‌تر آژانس. مثلاً حفظ تمام مواد هسته‌ای در فعالیت‌های صلح‌آمیز. حالا اینها را بعداً در متن مفصل توضیح خواهم داد. می‌خواهم بگویم اینها چیزهایی است که غیر متعارف است. معیارهایی است که فراتر از ام‌پی‌تی و آن حقوق تعریف‌شده است.

یکی از بحث‌های دیگر هم این است که توافق ژنو با همه ایرادات و بحث و انتقاداتی که به آن وارد بود، در این جا حتی از توافق‌های ژنو هم عقب‌نشینی‌هایی صورت می‌گیرد. برخی از موضوعاتی که در آن جا توافق شده بود، نسبت به آنها هم عقب‌نشینی صورت می‌گیرد. یکی همین که شروط بیشتر برای برخورداری از حقوق محدود. یکی این که دایره لغو تحریم‌ها در این جا کوچکتر می‌شود. یکیش هم همین موضوع تحقیق و توسعه که در این جا قرار می‌گیرد. در صورتی که در آن جا در گام نهایی پذیرفته شده بود که ایران تحقیق و توسعه‌اش را انجام بدهد که در این جا برایش محدودیت‌هایی اعمال می‌شود. حالا اینها را در متن مفصلتر توضیح خواهم داد.

مثلاً بحث دایره لغو تحریم‌ها در توافق ژنو آمده بود که به طور جامع تحریم‌های مرتبط با هسته‌ای چه در شورای امنیت، چه چند جانبه و چه ملی برداشته می‌شود اما در این برجام می‌بینیم محدوده تحریم‌ها کاهش پیدا می‌کند و دایره‌اش کوچک می‌شود. فقط به تحریم‌های اقتصادی مالی و بعد تحریم‌های اشاعه موشکی و تسلیحاتی باقی می‌ماند.

در اتحادیه اروپا تحریم‌های هسته‌ای اتحادیه اروپا باقی می‌ماند. حالا در آمریکا که خیلی بیشتر است. حالا در بحث تحریم‌ها مفصل توضیح خواهم داد که چقدر باقی می‌ماند.

عرضم این است که ما در تنازلات هسته‌ای، در آن دسترسی‌ها، در تحریم‌ها و در قطعنامه‌های شورای امنیت. اگر بخواهم در این بیست دقیقه‌ای که دارم نکات مقدمه را عرض می‌کنم خلاصه عرض کنم. این است که ما در حقوقمان تنازلاتی داشتیم و اکتفا به برخی اجازه‌ها کردیم. محرومیت‌ها و محدودیت‌های ده ساله، پانزده ساله، بیست و پنج ساله و بعضاً همیشگی را پذیرفتیم. فعالیت‌های محدود و مشروط هسته‌ای برای ما شکل گرفته که نتیجه آن وقفه و اخلال در غنی‌سازی و تحقیق و توسعه‌اش است. به شکلی که تأمین نیاز امروز کشور که به فرمایش حضرت آقا بنا بر نظر کارشناسان صد و نود هزار سو است، با این برنامه تقریباً بعد از چهل سال ممکن خواهد بود.

در بحث بازرسی‌های غیر متعارف هم همین طور. به نظر می‌رسد با پذیرش نظارت‌های غیر متعارف و فراتر از پروتکل دریچه‌هایی باز می‌شود که علاوه بر این که این دریچه‌ها برای آژانس باز می‌شود و به شکل غیر متعارف می‌آید. حتی برای کشورهایی که صادرکننده اقلام و مواد و کالاها هستید، حق راستی‌آزمایی قرار داده می‌شود. طبیعی است که برایند اینها یک تهدید جدی برای امنیت ملی کشور خواهد بود.

حالا ممکن است بگوییم این بحث‌ها هست برای این که از آن طرف که یک داد و ستدی است یک آورده‌هایی داشته باشیم. حالا در تحریم‌ها عرض خواهم کرد که متأسفانه ساختارها حفظ می‌شود. سازوکار و ساختار تحریم‌ها حفظ می‌شود. بخش قابل توجهی از مصادیق تحریم‌ها باقی می‌ماند. به سازوکار بازگشت‌پذیری فوری و قانونی تحریم‌های شورای امنیت مشروعیت داده می‌شود. حتی این گونه است که اگر ایران به عدم پایبندی طرف مقابل به مفاد همین برجام اعتراض بکند، اعتراض ایران موجب می‌شود که تحریم‌ها برگردد. این را توضیح خواهم داد.

یکی از مهمترین بحث‌ها هم خود قطعنامه شورای امنیت است. متأسفانه طبق این کماکان تا ده سال ذیل ماده چهل و یک موضوع ایران در شورای امنیت باقی می‌ماند. این بحث‌هایی بود که من مقدماتی عرض کردم. حالا وارد بحث می‌شویم. من نمی‌دانم این سند برجام که ترجمه وزارت خارجه است خدمت دوستان هست یا نه. اگر این خدمت عزیزان باشد بهتر می‌شود انجام بدهیم.

ببینید، یکی از بحث‌هایی که عرض کردیم. در همان قسمت اول که ملاحظه می‌فرمایید. این است که بیان می‌شود کلیه مفاد یعنی آن نگاه راهبردی‌ای که ما دنبال می‌کردیم. اگر ملاحظه بفرمایید. در همین بحثی که وجود دارد. در بند کاف صفحه چهار ترجمه وزارت خارجه از برجام می‌گوید. آن بحثی که ما عرض کردیم و حضرت آقا بارها بیان فرمودند که ما نمی‌پذیریم که یک استثنا باشیم. جمهوری اسلامی ایران نمی‌پذیرد استثنا باشد. این خط قرمز جدی ما بوده است. نه در حقوق و نه در تکالیف. نه حقوق کمتر نه تکالیف بیشتر.

شما می‌بینید که این بند هم در قطعنامه آمده و هم در این جا. حالا چون من فعلاً برجام را می‌گویم، برجام را می‌گویم. بعد در قطعنامه هم اشاره خواهم کرد که کجا آمده. کلیه مفاد و اقدامات مندرج در این توافق صرفاً برای اجرای آن برای پنج به علاوه یک و ایران است و نباید به منزله ایجاد رویه برای هیچ دولت دیگری یا برای اصول بنیادین حقوق بین‌الملل و حقوق و تعهدات طبق معاهده عدم اشاعه هسته‌ای و سایر اسناد مربوط و همچنین اصول و رویه‌های شناخته‌شده بین‌المللی تلقی بشود.

حالا این استثنا بودن در این جا چی است. بعضی‌ها می‌گویند مگر در این سند استثناها چی است. این است که ما حقوق هسته‌ای کمتری را قبول کردیم. در این جا مطرح شده. تمکین به برخورداری از حقوق هسته‌ای استثنایی. یعنی ما برخی از محدودیت‌های متعدد را در کم و کیف غنی‌سازی پذیرفتیم. در مورد آب سنگین و در مورد بازفراوری برای همیشه سلب حق کردیم. این سه‌تا حقوقی که وجود دارد. غنی‌سازی، بازفراوری و آب سنگین که حالا اشاره خواهم کرد در کجاها.

راجع به تکالیف هسته‌ای استثنایی هم همین طور. موارد مفصلی گفته شده. این جا می‌خواهم بگویم این استثنا چیست. بعد وارد خواهم شد که آنها یعنی چی. حتی برای راستی‌آزمایی‌ها ضابطه هسته‌ای استثنایی را پذیرفتیم. یک ضابطه‌هایی را پذیرفتیم که اینها استثنا و غیر متعارف است. سازوکارهای هسته‌ای خاصی را پذیرفتیم. این که می‌گویم ضابطه هسته‌ای استثنایی یعنی چی. یعنی مثلاً طبق ام‌پی‌تی باید چی باشد. این است که باید آژانس بیاید عدم انحراف مواد هسته‌ای اعلام شده را بررسی بکند. این می‌شود آن ضابطه راستی‌آزمایی پادمان. طبق پروتکل یک پله بالاتر از این است. یعنی می‌گوید علاوه بر مواد هسته‌ای و فعالیت‌های هسته‌ای اعلام شده، کسانی که پروتکل را امضا می‌کنند اجازه می‌دهند که آژانس بیاید و مواد و فعالیت‌های اظهار نشده را بررسی بکند. ما در این جا فراتر از پروتکل را هم پذیرفتیم. یعنی علاوه بر این که آن مواد اعلام شده و مواد اعلام نشده و فقدان مواد اعلام نشده که در پروتکل هست، فراتر از آن پذیرفتیم که همه مواد ایران در فعالیت‌های صلح‌آمیز است. این یک ضابطه شده که فراتر از آنها است. اشاره خواهم کرد یعنی چی.

در سازوکار هسته‌ای استثنایی هم همین طور است. بر همین مبنا برخورد هسته‌ای استثنایی با فعالیت‌های قانونی هسته‌ای ما، اجرای استثنایی پروتکل که توضیح خواهم داد. مثلاً می‌گوییم حالا پروتکل پذیرفته شد. جدا از این که این تصویب بشود. فراتر از پروتکل هم در محتوا و هم در اجرایش که عرض خواهم کرد. همین طور سازوکارهایی که به شکل استثنایی در بحث اختلافاتی که با آژانس پیش می‌آید. اگر آژانس با کشورها و اعضا اختلافاتی داشته باشد، یک سازوکارهایی دارد. ما به شکل استثنایی آمدیم فراتر از آنها یک چیزهایی را پذیرفتیم که عرض خواهم کرد.

نکته دومی که در همین صفحه اول و در دیباچه ملاحظه می‌فرمایید. شما پاراگراف دوم را که نگاه می‌کنید. صفحه دو. می‌گوید از منظر ایران. جالب است. در دیباچه که می‌آید صحبت می‌کند اول یک مقدمه‌ای را بیان می‌کند. بعد یک نکاتی را از منظر ایران مطرح می‌کند و یک نکاتی را هم از منظر طرف مقابل بیان می‌کند.

این جا بحثش این است. آن نکته‌ای که گفتم. جایگزینی اجازه به جای حق. صفحه دو، پاراگراف دوم. از منظر ایران این برجام. ببینید، نمی‌گوید از منظر ایران ما حق داریم و طبق ام‌پی‌تی حقوق ما است و این بحث‌ها. تازه دوتا پاراگراف است. در پاراگراف بعد می‌گوید از منظر پنج به علاوه یک. این جایی که از منظر ایران است بحثش این است که از منظر ایران این برجام به این کشور اجازه خواهد داد تا در راستای ملاحظات علمی اینها یک برنامه هسته‌ای را پیش ببرند. یعنی این که می‌گوید انجام می‌شود اجازه‌ای است که این برجام به شما اجازه می‌دهد که این کار را دنبال کنید.

خواهش من این است که این تصویر را توجه بفرمایید. مطالباتی که در قطعنامه‌ها بود، تعلیق سه‌تا چیز از ما خواسته شده بود. تعلیقش. غنی‌سازی، رآکتور آب سنگین، بازفراوری. تعطیلی نبود. حتی تخریب نبود. گفته بود این تعلیق بشود. بشود. در این برجام می‌بینید آن غنی‌سازی شده محدودیت شدید که توضیح خواهم داد. رآکتور آب سنگین را که ما داشته باشیم و بازفراروی را برای همیشه ازش انصراف دادیم. یعنی آن حقی که در این جا تعریف شده است، خود ما آمدیم در این برجام آن را تعریف کردیم.

نکته‌ای که می‌خواهم وارد آن بشوم و دوستان به آن توجه بفرمایند. اگر ملاحظه بفرمایند. در قسمت هسته‌ای در بند یک.

س: آقای دکتر سرعت‌تان خیلی زیاد است.

جلیلی: من آمادگی دارم. چون آقای دکتر فرمودند دوازده ساعت را در چهار ساعت بیان کنم. به خاطر این است. اگر فکر می‌کنید جلسات بیشتری. این در اختیار شما است. امکان ما این است. این هم یک بحث دوازده ساعته است.

ـ آقای دکتر، من خواهش کردم شما مختصر کنید اما اول جلسه شرطش را عرض کردم که موضوع از بین نرود. لذا باز خواهش من این است که شما مختصرش کنید.

س: این برای تلویزیون است یا برای ما. می‌بینیم دیگر. اگر برای پخش تلویزیون است که بروند آن جا صحبت بکنند. به نظر من این جلسه بیشتر برای این است.

ـ نه حاج آقا. این توهین به جمع است. من خواهش می‌کنم به جمع ما توهین نکنید. از جنابعالی بعید است.

س: بنده تحلیل دارم.

ـ شما حق ندارید تحلیل‌تان را بگویید. آخر شما دارید یک چیزی می‌گویید که به جمع ما توهین می‌کنید.

س: من به جمع چه توهینی کردم.

ـ آقای امیرآبادی ادامه نده.

س: من نظرم را گفتم.

ـ حاج من خواهش می‌کنم. این خیلی بده. من واقعاً این قصد را ندارم. آقای دکتر، خواهش من این است که شما مختصر بکنید اما خواهش هم این است که محتوا را به جمع منتقل بکنید.

س: این را به ما بدهید.

ـ بله. این را هم خدمتتان تقدیم می‌کنیم.

جلیلی: این هم تقدیم می‌شود که باز خودتان هم دقیقتر بررسی بکنید.

ـ خواهش می‌کنم. دوستان عزیز، من به جمع خودمان یک نکته را بگویم. اسائه ادب به جمع نشود. خدم

نظر شما

Your Name Description

Your Email Description

Your Website Description

Your Comment Description

 

Parent Comment Description

کاربر گرامی، وارد نمودن نام و نام خانوادگی، آدرس ایمیل و آدرس وب‌سایت اختیاری می‌باشد.
تبلیغات